آسیبشناسی دوسالانههای نگارگری در ایران تحلیل و بررسی یازده دورۀ برگزاری (از سال 1372 تا 1401) | ||
| فصلنامه نگره | ||
| دوره 20، شماره 76، زمستان 1404، صفحه 52-75 اصل مقاله (1.29 M) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22070/negareh.2025.19339.3419 | ||
| نویسنده | ||
| فرزانه فرشیدنیک* | ||
| استادیار، گروه هنرهای تجسمی و سنتی، پژوهشکده هنر، پژوهشگاه فرهنگ، هنر و ارتباطات، تهران، ایران. | ||
| چکیده | ||
| مقدمه: دوسالانهها نقشی مؤثر در ایجاد ارتباط میان متخصصان عرصۀ هنر و عموم مردم و نیز پویاییِ جامعۀ هنری ایفا میکنند. ازاینرو، مشکلات و چالشهای موجود در روند برگزاری آنها میتواند آسیبهای قابلتوجهی به این حوزه وارد کند؛ بنابراین، آسیبشناسیِ برگزاریِ این دوسالانهها ضروری است. اهداف و سؤالها: هدف این پژوهش، شناسایی نقاط قوت و ضعفِ دوسالانههای نگارگری در ایران است تا برگزارکنندگان اصلیِ این دوسالانهها، با اتخاذ موضعی راهبردی، بتوانند به شکلی بهینه و در راستای اهداف تعیینشده، آنها را مدیریت کنند. پرسشهای اصلی پژوهش ناظر بر این موارد است که نقاط قوت و ضعف در ساختار مدیریتی و روند اجرایی دوسالانهها چیست؟ و چه راهکارهایی برای بهبود روند موجود و رسیدن به وضعیت مطلوب میتوان ارائه داد؟ روشها: روش پژوهش، توصیفی- تحلیلی است و بر اساس مطالعۀ اسنادی و مصاحبههای نیمهساختاریافته (یا عمیق) انجام شده است. جمعآوری اطلاعات با اتکا به منابع کتابخانهای و مصاحبه با نخبگان، بهصورت توأمان صورت گرفته و پس از مطالعۀ دقیقِ روندِ برگزاریِ یازده دورۀ گذشته، دستهبندی محتواییِ مصاحبهها و تجزیهوتحلیل دادهها، آسیبهای موجود در این زمینه مورد شناسایی شده است. یافتهها و نتایج: یافتههای پژوهش ضمن تبیین دستاوردهای دوسالانه، به چالشهای متعددی همچون وابستگی به نهادهای دولتی، فقدان برنامۀ منسجم، عدم وحدت رویه و موارد مشابه را نشان میدهد و بهمنظور رفع این مشکلات مهمترین راهکار، تثبیت جایگاه انجمن صنفی نگارگری است و پسازآن با افزایش تولیگری انجمن، سایر مشکلات، همچون فقدان برنامه، عدم وحدت رویه، حاکم شدن سلیقه جناحی، عدم شفافیت مالی و غلبۀ بخش دولتی نیز برطرف خواهد شد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| دوسالانه؛ نگارگری؛ آسیبشناسی؛ هنرهای سنتی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 631 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 384 |
||