رابطه خودتفسیری و آشفتگی شخصی با همدلی | ||
| روانشناسی بالینی و شخصیت | ||
| مقاله 10، دوره 21، شماره 2 - شماره پیاپی 41، دی 1402، صفحه 117-128 اصل مقاله (778.84 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22070/cpap.2023.17435.1331 | ||
| نویسندگان | ||
| سید مهدی موسویان1؛ فروغ اسرافیلیان* 2؛ حجتاله فراهانی3 | ||
| 1ارشد روانشناسی شناختی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران. | ||
| 2استادیار گروه روانشناسی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران. | ||
| 3استادیار گروه روانشناسی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران. | ||
| چکیده | ||
| مقدمه: هدف، بررسی روابط ساختاری متغیرهای خودتفسیری مستقل، خودتفسیری وابسته و آشفتگی شخصی با همدلی بود. روش: روش پژوهش از نظر هدف، بنیادی بود و از لحاظ گردآوری دادهها توصیفی از نوع همبستگی، با استفاده از مدلیابی معادله ساختاری بود. جامعه آماری پژوهش شامل دانشجویان دختر و پسر مقطع کارشناسی دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی و دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران بود که در سال تحصیلی 1401-1400 مشغول به تحصیل بودند. نمونه پژوهش حاضر را 280 نفر از دانشجویان دانشکدههای مذکور تشکیل میدادند که با روش نمونهگیری در دسترس انتخاب شدند. شرکتکنندگان در پژوهش، پرسشنامههای واکنش بین فردی، بهرة همدلی، خودتفسیری و تکالیف شناختی ذهنخوانی از طریق چشم و بازشناسی هیجانات چهره را پاسخ دادند. بهمنظور تجزیه و تحلیل دادهها از مدلیابی معادله ساختاری در نرمافزارهای ایموس نسخه 24 و اسپیاساس نسخه 24 استفاده شد. نتایج: یافتهها نشان داد خودتفسیری مستقل اثر مثبت و معنادار بر همدلی دارد (001/0> P، 349/0 =β)، آشفتگی شخصی اثر منفی و معنادار بر همدلی دارد (001/0> P، 430/0- =β) و خودتفسیری وابسته اثر معنادار بر همدلی ندارد. مدل ساختاری با دادههای گردآوریشده برازش مطلوب داشت. بحث و نتیجهگیری: نتایج حاکی از اهمیت متغیرهای خودتفسیری مستقل و آشفتگی شخصی در حیطة همدلی است و در زمینه مداخلات مربوط به ارتقای همدلی میتوان نقش آنها را مورد بررسی قرار داد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| آشفتگی شخصی؛ خودتفسیری مستقل؛ خودتفسیری وابسته؛ همدلی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,342 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 908 |
||