اثربخشی آموزش روانی خانواده بر کیفیت زندگی مراقبین اصلی بیماران مبتلا به اختلالات روانپریشی | ||
| روانشناسی بالینی و شخصیت | ||
| دوره 20، شماره 1 - شماره پیاپی 38، شهریور 1401، صفحه 103-113 اصل مقاله (1.01 M) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22070/cpap.2022.14304.1085 | ||
| نویسندگان | ||
| ارسلان احمدی1؛ کیومرث فرحبخش* 2؛ عبدالله معتمدی3؛ محمدرضا خدایی4؛ علی کیهانی5 | ||
| 1دکتری مشاوره، گروه روانشناسی بیمارستان روانپزشکی رازی، دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی، تهران، ایران. | ||
| 2دانشیار، گروه مشاوره، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران | ||
| 3دانشیار، روانشناسی بالینی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران | ||
| 4استاد، گروه روانپزشکی، دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی، تهران، ایران. | ||
| 5کارشناس ارشد روانشناسی بالینی، بیمارستان روانپزشکی رازی، دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی، تهران، ایران | ||
| چکیده | ||
| مقدمه: خانواده بیماران روانپریش معمولاً تنیدگی جسمی و روانی، افسردگی، اضـطراب و مشکلات ارتباطات اجتماعی را تجربه میکنند که بر کیفیت زندگی آنـان اثر میگذارد و کنتـرل ایـن اثرات نیازمند شناسایی عوامل مرتبط با آن می باشد. از این رو مطالعه حاضر با هدف تعیین اثر بخشی آموزش روانی خانواده بر کیفیت زندگی خانوادههای بیماران مبتلا به اختلالات روانپریش در شهر تهران انجام شد. روش: این پژوهش بـه صـورت نیمـه آزمایشـی با مشارکت 30 مراقب اصلی بیمار مبتـلا بـه اختـلالات روانپریش بستری در مرکز آموزشی، درمانی روانپزشکی رازی تهران در بهار سال 1398 انجام شد. این نمونه به روش در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه 15 نفره آزمایش و کنترل قرار گرفتند. این پژوهش در چهار گام انجام شد. در گام اول پیش آزمون انجام گردید، در گام دوم جلسات آموزش روانی خانواده فقط برای مراقبان اصلی بیماران گروه آزمایش طی 8 جلسه دو ساعته (هر هفته یک جلسه 120 دقیقه ای) برگزار شد. در گام سوم دو گروه بیماران آزمایش و کنترل هنگام ترخیص، پرسشنامه کیفیت زندگی را در مرحله پس آزمون تکمیل نمودند و در گام چهارم، شش ماه پس از پایان جلسات آموزش روانی خانواده، دو گروه بیماران آزمایش و کنترل پرسشنامه مرتبط با پژوهشتکمیل کردند. تحلیل داده هـا بـا اسـتفاده از نـرم افـزار SPSS نسـخه 24 و بـا اسـتفاده از روش تحلیل واریانس با اندازهگیری مکرر انجـام گردید. نتایج: با توجه به دادههای به دست آمده در مرحلـه پیش آزمـون بیـن گروههـای آزمایـش و کنتـرل از نظر ویژگی های دموگرافیک تفاوت معنی داری وجود نداشت (P>0.05). همچنین از نظـر کیفیت زندگی تفـاوت معنـی داری بین گروهها مشاهده نگردید (F= 0.92 , P>0.05). امـا در مرحلـه پس آزمـون و پیگیری بیـن آنها تفـاوت معنـی داری به دست آمد (F= 7.63, P<0.001). بـه عبـارت دیگـر، جلسات آموزش روانی خانواده و مراقبت، باعـث افزایش کیفیت زندگی در خانواده بیماران مبتلا به اختلال روانپریشی گردید. بحث و نتیجه گیری: بر اساس نتایج پژوهش میتوان گفت آمــوزش روانی خانواده کیفیت زندگی خانوادههای بیماران مبتلا به اختلالات روانپریش را افزایش داده است. این افزایش در کیفیت زندگی و خرده مقیاسهای سلامت جسمانی، سلامت روانی، روابط اجتماعی و سلامت محیطی معنیدار میباشد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| آموزش روانی خانواده؛ کیفیت زندگی؛ اختلالات روانپریشی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,420 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 736 |
||
| تعداد نشریات | 18 |
| تعداد شمارهها | 473 |
| تعداد مقالات | 4,694 |
| تعداد مشاهده مقاله | 5,810,702 |
| تعداد دریافت فایل اصل مقاله | 4,781,583 |