عرفان در شعر دفاع مقدّس خوزستان | ||
| دو فصلنامه ادبیات دفاع مقدس | ||
| مقاله 3، دوره 5، شماره 9، مهر 1400، صفحه 37-60 اصل مقاله (1.12 M) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| نویسنده | ||
| داودرضا کاظمی* | ||
| دانشآموخته دکترای زبان و ادبیات فارسی دانشگاه شهید چمران اهواز. | ||
| چکیده | ||
| جنگها، حوادثی سهمگین، خشن، بیرحم، مهلک و مخرباند. ذاتی خونریز، ویرانساز و نابودگر دارند. شعر جنگ، اگر تنها و فقط شعر جنگ باشد ربط چندانی به عرفان و آموزههای عرفانی پیدا نمیکند. عرفان و آموزههای عرفانی هم با ذات خشن و بیرحم جنگ، تناسب چندانی ندارد. بروز و ظهور هر یک از آنها به روحیهای خاص- متفاوت- مربوط میشود، عرفان با خلقوخویی نرم و آرام و جنگ با رفتاری خشن و ستیهنده، تناسب بیشتری دارند. بر اساس یافتههای این پژوهش تحلیلی-توصیفی در شناخت پیوند میان عرفان و شعر جنگ، در شعر دفاع مقدس، میان دو حوزة عرفان و جنگ- بهرغم تفاوتهایشان- پیوندی خجسته و سودمند شکل میگیرد که ازقضا در سرنوشت جنگ نیز نقش مهمی ایفاء میکند. شاعران دفاع مقدس در جنگ سرودههای خود با بیان حالات و مقامات رزمندگان، شهدا، آزادگان، مفقودین، مجروحین و ایثارگران از سویی و از سویی دیگر، با بیان درجه و مرتبه آنها در طی کردن هفت وادی سیر و سلوک، رزمندگان را در جایگاه سالکان و عارفان قرار میدهند. عارفان و سالکانی که حالات و مقامات و طی طریق آنها با اسلاف پیشین خود البته تفاوتهایی هم دارد. شیوه و مسلک عرفانی آنها، بسیار زودبازده، فشرده و پویاست. | ||
| کلیدواژهها | ||
| عرفان؛ شعر جنگ؛ شعر دفاع مقدّس خوزستان | ||
| مراجع | ||
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 610 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 304 |
||
