انسان به مثابه یک امت در قرآن کریم(مطالعه موردی آیات 123 - 120 سوره نحل) | ||
| فصلنامه مطالعات بنیادین تمدن نوین اسلامی | ||
| مقاله 9، دوره 3، شماره 1 - شماره پیاپی 5، مرداد 1399، صفحه 245-270 اصل مقاله (339.88 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22070/nic.2021.13932.1065 | ||
| نویسندگان | ||
| کوثر قاسمی1؛ فتحیه فتاحی زاده* 2؛ حبیب الله بابایی3 | ||
| 1دانشجوی دکتری علوم قرآن و حدیث، دانشگاه الزهراء، تهران، جمهوری اسلامی ایران. | ||
| 2استاد رشته علوم قرآن و حدیث، دانشگاه الزهراء، تهران، جمهوری اسلامی ایران | ||
| 3استادیار مطالعات اجتماعی و تمدنی، پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی، قم، جمهوری اسلامی ایران | ||
| چکیده | ||
| امت، ابرنظام مناسبات انسانی در قرآن کریم و فراتمدنی بینظیر است. با این حال در آیه 120 سوره نحل، حضرت ابراهیم(ع)به تنهایی امت نامیده شده است. ظرفیت امت در قالبهای «یک فرد» و «نظام انسانی»، این سوال را به ذهن میآورد که یک انسان چگونه میتواند در قالب یک امت، نقشآفرینی کند؟ بدین منظور و برای استخراج ویژگیهای امتی حضرت ابراهیم(ع)، تفاسیر فریقین درباره آیات 123-120 سوره نحل، به روش تطبیقی بررسی شدند. امت در قرآن کریم در دو سطح «نظام امتی» و « فرد امتی» معرفی شده است. از میان همه ویژگی های حضرت ابراهیم(ع)، ملت حنیف ابراهیمی، ویژگی منحصر به فرد حضرت ابراهیم(ع) است که به نظر میرسداین ویژگی در کنار ویژگیهایی نظیر «قانتا لله»، « لم یک من المشرکین» و «شاکرا لانعمه» ایشان را به مقام امت رسانده است. ملت حنیف ابراهیمی، خاستگاه عقلانی نظام فراتمدنی امت است که مرزهای زمانی، مکانی و نژادی را در هم نوردیده و همه انسانهای حق-گرای عالم در هر زمان و مکان و با هر دین الهی را دربرمیگیرد. از سوی دیگر گستره عظیم وجود ابراهیم(ع)در قالب امت، با ارتباط میان منهای علوی انسانها، قلبهای انسانهای حقگرای عالم را به سوی امت، سوق میدهد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| قرآن کریم؛ امت؛ ابراهیم(ع)؛ من علوی؛ من سفلی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,911 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 788 |
||
| تعداد نشریات | 18 |
| تعداد شمارهها | 472 |
| تعداد مقالات | 4,691 |
| تعداد مشاهده مقاله | 5,782,267 |
| تعداد دریافت فایل اصل مقاله | 4,751,255 |