معنا و مؤلفههای امیدواری در متون اسلامی و روانشناسی مثبتگرا | ||
| پژوهشهای آموزش و یادگیری | ||
| مقاله 14، دوره 8، شماره 2 - شماره پیاپی 15، اسفند 1389، صفحه 157-170 اصل مقاله (397.32 K) | ||
| نویسندگان | ||
| سعید بهشتی1؛ مجید خاری آرانی* 2؛ زهرا علی اکبرزاده آرانی3 | ||
| 1دانشگاه علامه طباطبایی | ||
| 2علامه طباطبایی | ||
| 3علوم پزشکی قم | ||
| چکیده | ||
| ضرورت امر امید، وضع نامطلوب امید در نظام های تربیتی جاری و نگاه به قرآن و روایات در قالب دستور العملی تربیتی، نگارنده را برآن داشت تا وجوه تشابه و تفاوت امید در تعلیم و تربیت از دیدگاه قرآن و روایات با روان شناسی مثبت گرا را در این مقاله بررسی نماید. مفهوم امید در قرآن در واژگان رجاء، طمع، مُنی و امل و تعابیر گوناگون مانند احسان، انفاق، جهاد و ... قابل پیگیری است. بنابراین؛ به طور کلی می توان امید را به امید مطلوب که مربوط به اموری است که در جهت رضای الهی و هماهنگ با واقعیت وجودی انسان است و امید نامطلوب که مربوط به اموری است که رضای الهی در آن لحاظ نمی گردد و حاصل وسوسه نفس و القائات شیطان است، بیان کرد. تعریف امید و مؤلفه های آن شامل هدف، مسیر و عامل و نظریه امید از مفهوم امید در روان شناسی مثبت گرا به شمار می روند. در نهایت با تلفیق این دو دیدگاه به وجوه تشابه و تفاوت امید در تعلیم و تربیت از دیدگاه قرآن و روایات با روان شناسی مثبت اشاره شده است. کلید واژه ها: امید، قرآن ، روایات، روان شناسی مثبت گرا، تعلیم و تربیت اسلامی | ||
| کلیدواژهها | ||
| کلید واژه ها: امید؛ قرآن؛ روایات؛ روان شناسی مثبت گرا؛ تعلیم و تربیت اسلامی | ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,763 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,499 |
||