جستجو در مقالات منتشر شده


2 نتیجه برای مشهدی

فاطمه شیبک، کاظم رسول زاده طباطبائی، علی مشهدی،
دوره 0، شماره 0 - ( 6-1395 )
چکیده

اختلال نارسایی توجه/ فزون‌کنشی بزرگسالی، اختلالی شایع و تضعیف کننده است که اغلب ناشناخته و درمان نشده باقی می‌ماند زیرا اغلب مبتلایان آن را نمی‌شناسند و در طول عمر فنوتیب‌های مختلفی را شامل می‌شود. هدف از پژوهش حاضر مقایسه کنش‌های اجرایی، سبک زندگی و رضایت زناشوئی زوجین مبتلا به اختلال نارسایی توجه/ فزون‌کنشی با زوجین سالم می‌باشد.

پژوهش حاضر از نوع علی- مقایسه‌ای است. با در نظر گرفتن تعداد متغیرهای پژوهشی، دو گروه متشکل از 25 زوج و در مجموع 50 زوج به شیوه‌ی نمونه گیری در دسترس تعیین گردیدند. 25 زوج از میان والدین کودکان مبتلا به اختلال نارسایی توجه/ فزون کنشی مراجعه کننده به مرکز آرن و دبستان‌های نور هدایت و 25 زوج گروه دوم، از میان زوجین غیرمبتلا مراجعه‌کننده به پارک ملت شهر مشهد انتخاب شدند که به لحاظ سن، تحصیلات، طبقه اقتصادی- اجتماعی با گروه اول همتا شدند. داده‌ها با استفاده از مقیاس درجه‌بندی نارسایی توجه/ فزون‌کنشی بزرگسالان بارکلی(BAARS - IV)، کنش‌های اجرایی بارکلی (BDEFS-LF)، سبک زندگی اسلامی کاویانی و پرسشنامه زوجی انریچ گردآوری شد. داده‌ها به وسیله‌ی شاخص‌های آمار توصیفی و تحلیل واریانس چند متغیره و آزمون T مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.

نتایج نشان داد که کنش‌های اجرایی، سبک زندگی و رضایت زناشوئی در زوجین مبتلا به نارسایی توجه/ فزون‌کنشی در مقایسه با زوجین سالم کم‌تر مطلوب است بدین معنا که زوجین مبتلا کنش‌های اجرایی معیوب، سبک زندگی نامطلوب و رضایت زناشوئی پائین‌تری را تجربه می‌کنند.

این پژوهش لزوم آگاهی بخشی و در مواردی مداخله‌ی درمانی در مورد زوجین مبتلا، حین مشاوره ازدواج یا بارداری و فرزندپروری را ضروری می‌داند چرا که این اختلال حوزه‌های وسیعی از زندگی فرد را مختل می سازد. کلید واژه‌ها: نارسایی توجه/ فزون‌کنشی، کنش‌های اجرایی، سبک زندگی، رضایت زناشوئی، زوجین


نسیبه منصوری، سید علی کیمیایی، علی مشهدی، احمد منصوری،
دوره 14، شماره 1 - ( بهار و تابستان 1395 )
چکیده

مقدمه: پژوهش حاضر باهدف بررسی اثربخشی زوج‌درمانی خودتنظیمی بر رضایت زناشویی، سبک‌های هویتی و حل مسئله خانواده انجام شد.

روش: در این پژوهش نیمه آزمایشی با پیش‌آزمون – پس‌آزمون و گروه کنترل تعداد 10 زوج مراجعه‌کننده به روان‌پزشکان، متخصصان مغز و اعصاب و مراکز مشاوره شهر کاشمر به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب و به‌صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند. زوج‌های گروه آزمایش در معرض مداخله 8 جلسه‌ای زوج‌درمانی خودتنظیمی (هالفورد، 1384) قرار گرفتند، درحالی‌که گروه کنترل در معرض چنین مداخله‌ای قرار نگرفتند. مقیاس زوجی اینریچ، پرسشنامه هویت بنیون و آدامز و حل مسئله خانواده در مورد شرکت‌کنندگان اجرا گردید. داده‌های پژوهش به کمک نرم‌افزار آماری «اس. پی. اس. اس. 22» و با استفاده از شاخص‌های آمار توصیفی و تحلیل کوواریانس مورد تجزیه‌وتحلیل قرار گرفت.

نتایج: : یافته‌های پژوهش حاضر نشان داد که زوج‌درمانی خودتنظیمی باعث افزایش میزان رضایت زناشویی و مهارت‌های حل مسئله زوج‌های گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل می‌شود. بعلاوه، زوج‌درمانی خودتنظیمی باعث کاهش میانگین نمره زوج‌ها در سبک‌های هویت سردرگم، پیش‌رس و دیررس و در مقابل افزایش میانگین نمره هویت موفق زوج‌ها می‌شود.

بحث و نتیجه‌گیری: درمجموع، زوج‌درمانی خودتنظیمی تأثیر بسزایی در افزایش میزان رضایت زناشویی، تعدیل سبک‌های هویت و افزایش مهارت حل مسئله زوج‌ها دارد و زوج درمانگران می‌توانند زوج‌درمانی خودتنظیمی را جهت بهبود رضایت زناشویی، سبک هویت و حل مسئله بکار گیرند.



صفحه 1 از 1 -     

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به دوفصلنامه علمی پژوهشی روانشناسی بالینی و شخصیت می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2015 All Rights Reserved | Clinical Phsychology & Personality

Designed & Developed by : Yektaweb